Ze św. Tomaszem „za pan brat”

 

Tradycją naszego seminarium jest, że rocznik II, zmierzając ku końcowi swojej przygody ze studium filozofii, wystawia krótkie przedstawienie na temat filozofii i teologii św. Tomasza z Akwinu. Nie inaczej było i w tym roku. W sobotę, 25 lutego 2017 roku, zabrali nas w podróż – do Raju oraz franciszkańskiego klasztoru z XIII wieku.

Akcja przedstawienia dzieje się w dwóch wymiarach – ziemskim i niebiańskim – i jest podzielona na pięć aktów.

Fabuła zawiązuje się w Raju, gdzie Pan Bóg posyła na ziemię człowieka, Tomasza, który ma za zadanie wyjaśnić chrześcijańską naukę o ludzkim poznaniu, ciele i duszy.

W wymiarze ziemskim, akcja rozgrywa się w przestrzeni drogi oraz klasztoru franciszkanów. Na drodze, Tomasz rozmawia ze swoim kompanem, ojcem Hieronimem, o zainteresowaniu Arystotelesem oraz o podróży do Lyonu na sobór powszechny. W czasie wędrówki zatrzymują się u franciszkanów, ojca Atanazego i brata Marcina, którzy – jak się okazuje – nie są w stanie przyjąć nauki głoszonej przez Akwinatę i postanawiają nie doprowadzić do możliwości jego spotkania z ojcem świętym Grzegorzem X. Wedle pewnej legendy, franciszkanie zawiązali spisek i targnęli się na życie Tomasza, trując go, a następnie gotując w kotle, aby pozbyć się ciała.

W przedstawieniu swoje miejsce mają również postacie Ciała i Duszy, które są wyobrażeniem nienaturalnego podziału człowieka na te dwa elementy. One składają się na jedną postać – Tomasza z Akwinu. W Raju znajdują się także dwaj aniołowie, którzy nie do końca rozumieją zawiłości metafizyczne świata oraz istnień.

Wreszcie, rozwiązanie akcji następuje w Raju, gdy Bóg przyjmuje Tomasza z Akwinu jako świętego i dziękuje za wykonanie zadania.

W wyjaśnianiu widzom pewnych elementów fabuły, m.in. przeskoków w czasie i miejscu, pomagają dwaj narratorzy – po jednym z duetów: anielskiego oraz Duszy i Ciała.

Aula podzielona jest na dwie części: w mniejszej znajduje się Raj; w większej znajduje się sceneria klasztoru franciszkańskiego – kaplicy i refektarza. Pomiędzy nimi jest droga, po której przechadzają się dominikanie w akcie II i III.

Przewodnim cytatem całego występu stały się słowa: „Człowiek nie jest duszą, używającą ciała, lecz kompozycją duszy i ciała”.

Występowali:

Michał Bogusiewicz – brat Marcin; Radosław Czerwonka – ojciec Hieronim; Mateusz Malicki – anioł; Tomasz Mandziuk – Ciało; Piotr Nowicki – św. Tomasz z Akwinu; Michał Romel – anioł; Krzysztof Stawski – ojciec Atanazy; Tomasz Subocz – Dusza

oraz prof. UAM dr hab. Marek Kaźmierczak, wykładowca historii filozofii w PWSD, który wcielił się w rolę Pana Boga.

Jako wspólnota roku II jesteśmy bardzo wdzięczni Księżom Wychowawcom za okazaną pomoc przy spektaklu, naszym wykładowcom filozofii, którzy przez ostatnie półtora roku pomagali nam uczyć się i rozumieć tę dziedzinę nauki oraz wszystkim przybyłym gościom! Do zobaczenia za rok – na wieczornicy patriotycznej!

 

 Piotr

Zostaw swój komentarz

© 2020 Blog PWSD w Gnieźnie "Powołani". Wszelkie prawa zastrzeżone.